از دیدگاه قرآن، فلسفه اقامه نماز، یاد خداست
«أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِکْری» یاد خدا آرامش دهنده
قلب هاست (أَلا بِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ)
و آرامش نعمتی است که همه در جست و جوی آنند. بشر به طور طبیعی در
طول زندگی اش در این جهان، با نگرانی ها و اضطراب های بسیاری روبه رو بوده و
همواره برای برطرف کردن آنها کوشیده است. تشکیل خانواده، قبیله، دولت و دیگر
سازمان های اجتماعی همچنین ظهور دین، مذهب، هنر، آداب و رسوم و حتی گاه جنگ ها، در
حقیقت برای دست یابی بشر به آرامش در زندگی بوده است. اندیشه های بشری و مکتب ها و
آیین های گوناگون با هدف رسیدن به آرامش پدید آمده اند که در این میان، ادیان
ابراهیمی و آیین های بومی نیز وصول به آرامش روح و روان را یکی از مهم ترین اهداف
پیدایش خویش می دانند. سفارش های اخلاقی زرتشت در قالب تصویر نزاع پی در پی خیر و
شر، برای رسیدن به آرامش و بهروزی انسان و رهایی از رنج و زیان و ناخوشی قابل
تفسیر است. کوشش نور برای رهایی از سرزمین ناری، در اندیشه مانی نیز در همین جهت
قابل فهم است. تلاش برای رسیدن به آرامش و آسایش از دردهای جسمی و روانی بشر، مورد
توجه بسیاری از آیین های بومی هند بوده است. آرامش، در فلسفه بودا به حالت متمرکز
و یک دل و آرام و نیالوده جان تفسیر شده و «نیروانا» برترین و واپسین راه رهایی از
چرخه تسلسل وار تولد دوباره و بیماری و مرگ بوده و رهایی و وارستگی از هر رنج و
عذاب است. از دیدگاه اسلام، آنچه موجب آرامش است، یاد خداست و خواسته خداوند از
بشر مبنی بر اقامه نماز، یاد او را زنده می دارد
.
No comments:
Post a Comment